 |
 |
Inhoudsopgave
Inleiding
Monumenten:
Austerlitzeweg, bevrijdingsboom
Bergweg 92A, plaquette
Dijnselburgerlaan, sportterrein
Dolderseweg, NS-monument
Dolderseweg, NS-plaquette
Dolderseweg, bevrijdingsbank
Dolderseweg, vrijheidsboom
Dolderseweg, gedenkkruis
Oude Arnhemseweg, vrijheidsboom
Soestdijkerweg, gedenkkruis
Utrechtseweg, vrijheidsboom
Vrijheidsplein, vrijheidsmonument
Walkartpark, herdenkingskruis
Walkartpark, monument
Walkartpark, ‘Niet weer. Nooit meer’
Walkartpark, Indië-gedenkteken
Woudenbergseweg 44, plaquette
Woudenbergseweg 46B-50B, grafmonument gefusilleerden
Woudenbergseweg 46B-50B, monument Britse piloten
Woudenbergseweg 56-58, KNVB
Zinzendorflaan, plaquette
Bronnen
Bijlage 1
Bijlage 2
Download printbare versie
bijgewerkt op: 30-10-2005
|
| |
 |
|
| |
| |
|
In de jaarvergadering van de floraliavereniging
Austerlitz die eind december 1945 gehouden werd, werd het plan opgevat in
Austerlitz een herinneringsboom te planten als dank aan Canada. Gedacht werd
aan de plek waar de Austerlitzeweg en de Oude Postweg samen komen. Het perceel
waar men de boom wilde planten was eigendom van de gemeente Zeist. Het bestuur
vroeg in een brief van 19 december 1945 aan het college van burgemeester en
wethouders hiervoor zijn toestemming. De keuze van de boomsoort was niet zo
moeilijk: een acer sacharum oftewel een Canadese suikeresdoorn. De keuze
lag voor de hand, want de bladvorm, meer bekend als maple leaf, was het
embleem dat op de Canadese militaire voertuigen stond en op de Canadese vlag.
Nog geen maand later, op 15 januari 1946, kreeg de floraliavereniging de
gewenste vergunning.
De boom ter herinnering aan de Canadese bevrijders
werd ‘pas’ op 16 maart geplant. In de begin maart gehouden bestuursvergadering
werd die datum vastgesteld. In aanwezigheid van wethouder Dijkema, het bestuur
van de vereniging Austerlitz Belang en vele belangstellenden werd de boom door
enkele scholieren geplant. De plechtigheid begon om 16.00 uur. De voorzitter
van de floraliavereniging, G. Vlastuin, in het dagelijks leven hoofd van de
openbare lagere school in Austerlitz, sprak in zijn toespraak de hoop uit dat
de boom lang de herinnering zou blijven bewaren aan de Canadese bevrijders.
Canada had het grootste contingent manschappen voor onze bevrijding geleverd.
Daarna droeg hij de boom over aan het gemeentebestuur. Daarbij sprak hij de
hoop uit dat het stukje grond waarop de herinneringsboom was geplant en dat al
jaren op het uitbreidingsplan als plantsoen stond aangegeven, ook als zodanig
zou worden ingericht. Na hem voerden wethouder Dijkema het woord en de heer De
Graaf, voorzitter van Austerlitz Belang. De muziekvereniging Erica speelde het
Canadese en het Nederlandse volkslied.
De hoop die Vlastuin koesterde dat de boom de
herinnering aan de Canadese bevrijders zou bewaren, duurde niet lang. Precies
25 jaar heeft de Bevrijdingsboom er mogen staan. Bij de reconstructie in 1971
van het kruispunt Austerlitzeweg – Oude Postweg moest de boom verdwijnen.
Waarschijnlijk was niemand er zich van bewust dat het hier om een monumentale
boom ging, een monument ter herinnering aan de bevrijding.
|
|
 |